تبلیغات
سربازامام زمان(عج) - چهل دُّر مروارید از كلام جوادالائمه علیه السلام
 
سربازامام زمان(عج)
عشق به الله

چهل دُّر مروارید از كلام جوادالائمه علیه السلام

قالَ الاْمامُ الجَواد(علیه السلام):

1- نیاز مؤمن به سه چیز

«أَلْمُؤْمِنُ یَحْتاجُ إِلی تَوْفیق مِنَ اللهِ، وَ واعِظ مِنْ نَفْسِهِ، وَ قَبُول مِمَّنْ یَنْصَحُهُ»؛ مؤمن نیاز دارد به توفیقی از جانب خدا، و به پندگویی از درون خودش، و به پذیرش از كسی كه او را نصیحت كند.....

لطفا به ادامه مطلب بروید..

2- استوار كن، آشكار كن!

«إِظْهارُ الشَّیْءِ قَبْلَ أَنْ یُسْتَحْكَمَ مَفْسَدَةٌ لَهُ»؛ اظهار چیزی قبل از آن كه محكم و پایدار شود سبب تباهی آن است.

3- كیفیّت بیعت زنان با رسول خدا(صلی الله علیه وآله)

«كانَتْ مُبایَعَةُ رَسُولِ اللهِ(صلی الله علیه وآله) النِّساءَ أَنْ یَغْمِسَ یَدَهُ فی إِناء فیهِ ماءٌ ثُمَّ یُخْرِجُها وَ تَغْمِسُ النِّساءُ بِأَیْدیهِنَّ فی ذلِكَ الاِْناءِ بِالاِْقْرارِ وَ الاِْیمانِ بِاللهِ وَ التَّصْدیقِ بِرَسُولِهِ عَلی ما أَخَذَ عَلَیْهِنَّ»؛ بیعت رسول خدا(صلی الله علیه وآله) با زنان این چنین بود كه آن حضرت دستش را در ظرف آبی فرو می برد و بیرون می آورد و زنان [نیز] با اقرار و ایمان به خدا و رسولش، دست در آن ظرف آب فرو می كردند، به قصد تعهّد آنچه بر آنها لازم بود.

4- قطع نعمت، نتیجه ناسپاسی

«لا یَنْقَطِعُ الْمَزیدُ مِنَ اللهِ حَتّی یَنْقَطِعَ الشُّكْرُ مِنَ الْعِبادِ»؛ افزونی نعمت از جانب خدا بریده نشود تا آن هنگام كه شكرگزاری از سوی بندگان بریده شود.

5- نتیجه تأخیر در توبه

«تَأخیرُ التَّوْبَةِ إِغْتِرارٌ وَ طُولُ التَّسْویفِ حَیْرَةٌ، وَ الاِْعْتِذارُ عَلَی اللهِ هَلَكَةٌ وَ الاِْصْرارُ عَلَی الذَّنْبِ أَمْنٌ لِمَكْرِ اللهِ "فَلا یَأْمَنُ مَكْرَ اللهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ"»؛ (سوره اعراف، آیه 99) به تأخیر انداختن توبه نوعی خودفریبی است، و وعده دروغ دادن نوعی سرگردانی است، و عذرتراشی در برابر خدا نابودی است، و پا فشاری بر گناه آسودگی از مكر خداست. «از مكر خدا آسوده نباشند جز مردمان زیانكار.»

6- كاری كه مایه تباهی می شود

إظهار الشیء قبل أن یستحكم مفسدة له؛ اظهار چیزی پیش از آنكه پایدار شود مایه تباهی آن است .

7- مسئولیت گوش دادن

«مَنْ أَصْغی إِلی ناطِق فَقَدْ عَبَدَهُ، فَإِنْ كانَ النّاطِقُ عَنِ اللهِ فَقَدْ عَبَدَاللهَ وَ إِنْ كانَ النّاطِقُ یَنْطِقُ عَنْ لِسانِ إِبْلیسَ فَقَدْ عَبَدَ إِبْلیسَ»؛ هر كس گوش به گوینده ای دهد به راستی كه او را پرستیده، پس اگر گوینده از جانب خدا باشد در واقع خدا را پرستیده و اگر گوینده از زبان ابلیس سخن گوید، به راستی كه ابلیس را پرستیده است.

8- پسندیدن، در حكمِ پذیرفتن

«مَنْ شَهِدَ أَمْرًا فَكَرِهَهُ كانَ كَمَنْ غابَ عَنْهُ، وَ مَنْ غابَ عَنْ أَمْر فَرَضِیَهُ كانَ كَمَنْ شَهِدَهُ»؛ كسی كه در كاری حاضر باشد و آن را ناخوش دارد، مانند كسی است كه غایب بوده، و هر كس در كاری حاضر نباشد، ولی بدان رضایت دهد، مانند كسی است كه خود در آن بوده است.

9- همه چیز ما از خداست

«إِنَّ أَنْفُسَنا وَ أَمْوالَنا مِنْ مَواهِبِ اللهِ الْهَنیئَةِ وَ عَواریهِ الْمُسْتَوْدَعَةِ یُمَتِّعُ بِما مَتَّعَ مِنْها فی سُرُور وَ غِبْطَة وَ یَأْخُذُ ما أَخَذَ مِنْها فی أَجْر وَ حِسْبَة فَمَنْ غَلَبَ جَزَعُهُ عَلی صَبْرِهِ حَبِطَ أَجْرُهُ وَ نَعُوذُ بِاللهِ مِنْ ذلِكَ»؛ حضرت جوادالأئمّه(علیه السلام) به خطّ خود نوشت: جان و دارایی ما از بخشش های گوارای خداست و عاریه و سپرده اوست، هر آنچه را كه به ما ببخشد، مایه خوشی و شادی است و هر آنچه را بگیرد، اجر و ثوابش باقی است. پس هر كس جزعش بر صبرش غالب شود اجرش ضایع شده و از این [صفت] به خدا پناه می بریم.

10- دوستی با دوستان خدا و دشمنی با دشمنان خدا

«أَوْحَی اللهُ إِلی بَعْضِ الاَْنْبِیاءِ: أَمّا زُهْدُكَ فِی الدُّنْیا فَتُعَجِّلُكَ الرّاحَةَ، وَ أَمّا إِنْقِطائُكَ إِلَیَّ فَیُعَزِّزُكَ بی، وَلكِنْ هَلْ عادَیْتَ لی عَدُوًّا وَ والَیْتَ لی وَلِیًّا»؛ خداوند به یكی از انبیا وحی كرد: امّا زهد تو در دنیا شتاب در آسودگی است و اما رو كردن تو به من، مایه عزّت توست، ولی آیا با دشمن من دشمنی، و با دوست من دوستی كردی؟

11- موعظه ای جامع

«تَوَسَّدِ الصَّبْرَ وَ أَعْتَنِقِ الْفَقْرَ وَ ارْفَضِ الشَّهَواتِ وَ خالِفِ الْهَوی وَاعْلَمْ أَنَّكَ لَنْ تَخْلُوَ مِنْ عَیْنِ اللهِ فَانْظُرْ كَیْفَ تَكُونُ»؛ صبر را بالش كن، و فقر را در آغوش گیر، و شهوات را ترك كن، و با هوای نفس مخالفت كن و بدان كه از دیده خدا پنهان نیستی، پس بنگر كه چگونه ای.

12- پاسخ به یك سؤال فقهی

«قالَ الْمَأْمُونُ لِیَحْیَی بْنِ أَكْثَمَ: إِطْرَحْ عَلی أَبی جَعْفَر مُحَمَّدِ بْنِ الرِّضا(علیهماالسلام) مَسأَلَةً تَقْطَعُهُ فیها. فَقالَ یا أَبا جَعْفَر ما تَقُولُ فی رَجُل نَكَحَ امْرَأَةً عَلی زِنًا أَیَحِلُّ أَنْ یَتَزَوَّجَها؟ فَقالَ(علیه السلام): یَدَعُها حَتّی یَسْتَبْرِئَها مِنْ نُطْفَتِهِ وَ نُطْفَةِ غَیْرِهِ، إِذْ لا یُؤْمَنُ مِنْها أَنْ تَكُونَ قَدْ أَحْدَثَتْ مَعَ غَیْرِهِ حَدَثًا كَما أَحْدَثَتْ مَعَهُ. ثُمَّ یَتَزَوَّجُ بِها إِنْ أَرادَ، فَإِنَّما مَثَلُها مَثَلُ نَخْلَة أَكَلَ رَجُلٌ مِنْها حَرامًا ثُمَّ اشْتَریها فَأَكَلَ مِنْها حَلالاً فَانْقَطَعَ یَحْیی»؛

مأمون به یحیی بن اكثم گفت: مسـأله ای برای ابی جعفر (امام محمّد تقی) عنوان كن كه در آن بمـاند و پـاسخی نتواند! آنگاه یحیی گفت: ای اباجعفر! نظرت درباره مردی كه با زنی زنا كرده چیست؟ آیا رواست كه او را به زنی گیرد؟ امام(علیه السلام) در پاسخ فرمود: او را وانهد تا از نطفه وی و نطفه دیگری پاك گردد، زیرا بعید نیست كه با دیگری هم آمیزش كرده باشد. پس از آن، اگر خواست او را به زنی گیرد، زیرا كه مَثَل او مانند مَثَل درخت خرمایی است كه مردی به حرام از آن خورده، سپس آن را خریده و اكنون كه بر او حلال شده از آن خورده است. یحیی درمانده شد!

13- عالمانِ غریب!

«أَلْعُلَماءُ غُرَباءُ لِكَثْرَةِ الْجُهّالِ»؛ عالمان، به سببِ زیادی جاهلان، غریب اند!

14- در جواب یك معمّای فقهی

«یا أَبا مُحَمَّد ما تَقُولُ فی رَجُل حَرُمَتْ عَلَیْهِ امْرَأَةٌ بِالْغَداةِ وَ حَلَّتْ لَهُ ارْتِفاعَ النَّهارِ وَ حَرُمَتْ عَلَیْهِ نِصْفَ النَّهارِ، ثُمَّ حَلَّتْ لَهُ الظُّهْرَ ثُمَّ حَرُمَتْ عَلَیْهِ الْعَصْرَ، ثُمَّ حَلَّتْ لَهُ المَغْرِبَ، ثُمَّ حَرُمَتْ عَلَیْهِ نِصْفَ اللَّیلِ ثُمَّ حَلَّتْ لَهُ الْفَجْرَ، ثُمَّ حَرُمَتْ عَلَیْهِ ارتِفاعَ النَّهارِ، ثُمَّ حَلَّتْ لَهُ نِصْفَ النَّهارِ؟ فَبَقِیَ یَحْیی وَ الفُقَهاءُ بُلْسًا خُرْسًا! فَقالَ الْمَأْمُونُ: یا أَبا جَعْفَر أَعَزَّكَ اللهُ بَیِّنْ لَنا هذا ؟ فَقالَ(علیه السلام): هذا رَجْلٌ نَظَرَ إِلی مَمْلُوكَة لا تَحِلُّ لَهُ، إِشْتَریها فَحَلَّتْ لَهُ. ثُمَّ أَعْتَقَها فَحَرُمَتْ عَلَیْهِ، ثُمَّ تَزَوَّجَها فَحَلَّتْ لَهُ، فَظاهَرَ مِنْها فَحَرُمَتْ عَلَیْهِ. فَكَفَّرَ الظِّهارَ فَحَلَّتْ لَهُ، ثُمَّ طَلَّقَها تَطْلیقَةً فَحَرُمَتْ عَلَیْهِ، ثُمَّ راجَعَها فَحَلَّتْ لَهُ، فَارْتَدَّ عَنِ الاِْسْلامِ فَحَرُمَتْ عَلَیْهِ، فَتابَ وَ رَجَعَ إِلَی الاِْسْلامِ فَحَلَّتْ لَهُ بِالنِّكاحِ الاَْوَّلِ، كَما أَقَرَّ رَسُولُ اللهِ(صلی الله علیه و آله) نِكاحَ زَیْنَبَ مَعَ أَبِی الْعاصِ بْنِ الرَّبیعِ حَیْثُ أَسْلَمَ عَلَی النِّكاحِ الاَْوَّلِ.

امام جواد(علیه السلام) به یحیی بن اكثم فرمود: ای ابا محمّد! نظرت درباره مردی كه بامداد زنی بر وی حرام بود و روز كه برآمد بر او حلال شد، نیمه روز حرام شد و به هنگام ظهر حلال گردید و وقت عصر بر او حرام شد و مغرب حلال گردید و نیمه شب بر او حرام شد و سپیده دم بر وی حلال شد و روز كه برآمد بر او حرام شد و نیمه روز بر او حلال گردید. یحیی و دیگر فقها در برابر او حیران گردیده و از كلام باز ماندند! مأمون گفت: یا اباجعفر! خدای عزیزت بدارد. این مسأله را برای ما بیان كن.

امام جواد(علیه السلام) فرمود: این مردی است كه به كنیزك دیگری نگاه كرده و او را خریده و بر وی حلال شده، سپس آزادش كرده و بر او حرام شده سپس او را به زنی گرفته و بر او حلال شده و ظهارش كرده و بر او حرام شده و كفارّه ظهار داده و حلال شده و سپس یك بار طلاقش داده و حرام شده، سپس به او رجوع كرده و حلال شده، پس آن مرد از اسلام برگشته و زن بر او حرام شده و باز توبه كرده و به اسلام برگشته و به همان نكاح سابق بر او حلال شده، چنان كه رسول خدا(صلی الله علیه و آله) زینب را به ابی العاص بن ربیع كه مسلمان شد، به همان نكاح اوّل تسلیم نمود.

15- پاسخ امام جواد علیه السلام به پرسش فقهی

«قالَ الْمأْمُونُ: یا یَحْیی سَلْ أَبا جَعْفَر عَنْ مَسْأَلَة فِی الْفِقْهِ لِتَنْظُرَ كَیْفَ فِقْهُهُ؟ فَقالَ یَحْیی: یا أَبا جَعْفَر أَصْلَحَكَ اللهُ ما تَقُولُ فی مُحْرِم قَتَلَ صَیْدًا؟ فَقالَ أَبُوجَعْفَر(علیه السلام): قَتَلَهُ فی حِلٍّ أَوْ حَرَم، عالِمًا أَوْ جاهِلاً، عَمْدًا أَوْ خَطَأً، عَبْدًا أَوْ حُرًّا صَغیرًا أَوْ كَبیرًا، مُبْدِئًا أَوْ مُعیدًا، مِنْ ذَواتِ الطَّیْرِ أَوْ غَیْرِهِ؟مِنْ صِغارِ الطَّیْرِ أَوْ كِبارِهِ. مُصِرًّا أَوْ نادِمًا بِاللَّیْلِ أَوْ فی أَوْكارِها أَوْ بِالنَّهارِ وَ عَیانًا، مُحْرِمًا لِلْحَجِّ أَوْ لِلْعُمْرَةِ؟ قالَ: فَانْقَطَعَ یَحْیی إِنْقِطاعًا لَمْ یَخْفَ عَلی أَحَد مِنْ أَهْلِ الَْمجْلِسِ إِنْقِطاعُهُ وَ تَحَیَّرَ النّاسُ عَجَبًا مِنْ جَوابِ أَبِی جَعْفَر(علیه السلام).

... فَقالَ الْمأْمُونُ: یا أَبا جَعْفَر إِنْ رَأَیْتَ أَنْ تُعَرِّفَنا ما یَجِبُ عَلی كُلِّ صِنْف مِنْ هذِهِ الاَْصْنافِ فی قَتْلِ الصَّیْدِ؟فَقالَ(علیه السلام): إِنَّ الُمحْرِمَ إِذا قَتَلَ صَیْدًا فِی الْحِلِّ وَ كانَ الصَّیْدُ مِنْ ذَواتِ الطَّیْرِ مِنْ كِبارِها فَعَلَیْهِ الْجَزاءُ مُضاعَفًا. وَ إِنْ قَتَلَ فَرْخًا فِی الْحِلِّ فَعَلَیْهِ حَمَلٌ قَدْ فُطِمَ فَلَیْسَتْ عَلَیْهِ الْقیمَةُ لاَِنـَّهُ لَیْسَ فِی الْحَرَمِ. وَ إِذا قَتَلَهُ فِی الْحَرَمِ فَعَلَیْهِ الْحَمَلُ وَ قیمَةُ الْفَرْخِ. وَ إِنْ كانَ مِنَ الْوَحْشِ فَعَلَیْهِ فی حِمارِ الْوَحْشِ بَقَرَةٌ وَ إِنْ كانَ نَعامَةً فَعَلَیْهِ بَدَنَةٌ. فَإِنْ لَمْ یَقْدِرْ فَإِطْعامُ سِتّینَ مِسْكینًا. فَإِنْ لَمْ یَقْدِرْ فَلْیَصُمْ ثَمانِیَةَ عَشَرَ یَوْمًا. وَ إِنْ كانَ بَقَرَةً فَعَلَیْهِ بَقَرَةٌ، فَإِنْ لَمْ یَقْدِرْ فَلْیُطْعِمْ ثَلاثینَ مِسْكینًا، فَإِنْ لَمْ یَقْدِرْ فَلْیَصُمْ تِسْعَةَ أَیّام. وَ إِنْ كانَ ضَبْیًا فَعَلَیْهِ شاةٌ، فَإِنْ لَمْ یَقْدِرْ فَلْیُطْعِمْ عَشَرَةَ مَساكینَ، فَإِنْ لَمْ یَجِدْ فَلْیَصُمْ ثَلاثَةَ أَیّام.

وَ إِنْ أَصابَهُ فی الْحَرَمِ فَعَلَیْهِ اْلْجَزاءُ مُضاعَفًا «هَدْیًا بالِغَ الْكَعْبَةِ» حَقًّا واجِبًا أَنْ یَنْحَرَهُ إِنْ كانَ فی حَجٍّ بِمِنًی حَیْثُ یَنْحَرُ النّاسُ. وَ إِنْ كانَ فی عُمْرَة یَنْحَرُهُ بِمَكَّةَ فی فِناءِ الْكَعْبَةِ وَ یَتَصَدَّقُ بِمِثْلِ ثَمَنِهِ حَتّی یَكُونَ مُضاعَفًا، وَ كَذلِكَ إِذا أَصابَ أَرْنَبًا أَوْ ثعْلَبًا فَعَلَیْهِ شاةٌ وَ یَتَصَدَّقُ بِمِثْلِ ثَمَنِ شاة. وَ إِنْ قَتَلَ حَمامًا مِنْ حَمامِ الْحَرَمِ فَعَلَیْهِ دِرْهَمٌ یَتَصَدَّقُ بِهِ. وَ دِرْهَمٌ یَشْتَری بِهِ عَلَفًا لِحَمامِ الْحَرَمِ. وَ فِی الْفَرْخِ نِصْفُ دِرْهَم. وَ فِی الْبَیْضَةِ رُبْعُ دِرْهَم وَ كُلُّ ما أَتی بِهِ الُمحْرِمُ بِجَهالَة أَوْ خَطَإ فَلا شَیْءَ عَلَیْهِ إِلاَّ الصَّیْدَ. فَإِنَّ عَلَیْهِ فیهِ الْفِداءَ بِجَهالَة كانَ أَمْ بِعِلْم، بِخَطَإ كانَ أَمْ بِعَمْد. وَ كُلُّ ما أَتی بِهِ الْعَبْدُ فَكَفّارَتُهُ عَلی صاحِبِهِ مِثْلُ ما یَلْزَمُ صاحِبَهُ. وَ كُلُّ ما أَتی بِهِ الصَّغیرُ الَّذی لَیْسَ بِبالِـغ فَلا شَیْءَ عَلَیْهِ. فَإِنْ عادَ فَهُوَ مِمَّنْ یَنْتَقِمُ اللهُ مِنْهُ. وَ إِنْ دَلَّ عَلَی الصَّیْدِ وَ هُوَ مُحْرِمٌ وَ قُتِلَ الصَّیْدُ فَعَلَیْهِ فیهِ الْفِداءُ. وَ المُصِّرُّ عَلَیْهِ یَلْزَمُهُ بَعْدَ الْفِداءِ الْعُقُوبَةُ فِی الاْخِرَةِ. وَ النّادِمُ لا شَیْءَ عَلَیْهِ بَعْدَ الْفِداءِ فِی الاْخِرَةِ. وَ إِنْ أَصابَهُ لَیْلاً أَوْكارَها خَطَأً فَلا شَیْءَ عَلَیْهِ إِلاّ أَنْ یَتَصَیَّدَ بِلَیْل أَوْ نَهار فَعَلَیْهِ فیهِ الْفِداءُ، وَ الُْمحْرِمُ لِلْحَجِّ یَنْحَرُ الْفِداءَ بِمَكَّةَ.

مأمون به یحیی بن اكثم گفت: از ابوجعفر (امام محمد تقی) مسأله ای فقهی بپرس تا بنگری در فقه چگونه است.

یحیی گفت: ای ابا جعفر! خدا كارت را رو به راه كند، چه می گویی درباره مُحرمی كه شكاری را كشته است؟ امام جواد(علیه السلام) گفت: آن صید را در حِلّ(خارج از حرم) كشته یا در حَرَم(داخل حرم، مسجدالحرام)؟ عالم بوده یا جاهل؟ به عمد بوده یا به خطا؟ آن مُحْرم بنده بوده یا آزاد؟ صغیر بوده یا كبیر؟ نخستین صید او بوده یا صید دوباره او؟ آن صید پرنده بوده یا غیر آن؟ پرنده كوچك بوده یا بزرگ؟ مُحرم باز قصدِ صیدِ پرنده دارد و مُصِّر است یا تائب؟ این صید در شب بوده و از آشیانه بوده یا در روز و آشكارا؟ مُحرم برای حجّ بوده یا عُمره؟راوی گوید: یحیی بن اكثم طوری واماند كه واماندگی اش بر احدی از اهل مجلس پوشیده نماند و همه مردم از جواب امام جواد(علیه السلام) در شگفت ماندند.

بعد از آن كه مردم پراكنده شدند، مأمون گفت: ای اباجعفر! اگر صلاح بدانی، آنچه را كه بر هر صنف از این اصناف در قتل صید، واجب است به ما بشناسان! امام جواد(علیه السلام) در پاسخ فرمود: چون مُحرم، صیدی از پرنده های بزرگ را در حِلّ بكشد، یك گوسفند كفّاره بر او باشد. و اگر در حرم باشد كفّاره دو چندان است. و اگر جوجه ای را در حلّ بكشد برّه از شیر گرفته ای بر گردن اوست و بها بر او نیست چون در حرم نبوده است. و اگر در حرم باشد برّه و بهای جوجه هر دو به عهده اوست. و اگر آن صید حیوان وحشی باشد، كفاره گورخر وحشی گاوی باید. و اگر شتر مرغ است یك شتر باید. و اگر نتواند شصت مسكین را اطعام كند. و اگر آن را هم نتواند هجده روز روزه بدارد. و اگر شكار، گاو باشد بر او گاوی است. و اگر نتواند سی مسكین را طعام بدهد. و اگر آن را هم نتواند نُه روز روزه بگیرد. و اگر آهو باشد یك گوسفند بر اوست، و اگر نتواند ده مسكین را طعام دهد. و اگر نتواند سه روز را روزه بدارد. و اگر در حرم شكارش كرده كفّاره دوچندان است و باید آن را به كعبه رساند و قربانی كند و حقِّ واجب است كه اگر در احرام حجّ باشد، كفّاره را در منا بكشد آنجا كه قربانگاه مردم است. و اگر در عمره باشد در مكّه و در پناه كعبه بكشد. و به اندازه بهایش هم صدقه بدهد تا دو چندان باشد. و همچنین اگر خرگوشی یا روباهی صید كند یك گوسفند بر اوست و به اندازه بهایش هم باید صدقه بدهد. و اگر یكی از كبوتران حرم را بكشد یك درهم صدقه دهد و درهم دیگری هم دانه بخرد برای كبوتران حرم. و اگر جوجه باشد نیم درهم. و اگر تخم باشد یك چهارم درهم. و هر خلافی كه مُحرم از راه نادانی و یا خطا مرتكب شود كفّاره ندارد، جز همان صید كه كفّاره دارد، جاهل باشد یا عالم، خطا باشد یا عمد. و هر خلافی بنده كند تمام كفّاره اش بر مولای اوست. و هر خلافی كودك نابالغ كند چیزی بر او نیست. و اگر بار دوّمِ صید او باشد خدا از او انتقام كشد [و كفّاره ندارد]. اگر مُحرم شكار را به دیگری نشان بدهد و او آن را بكشد كفّاره بر اوست. و آن كه اصرار دارد و توبه نكرده پس از كفّاره، عذاب آخرت هم دارد. و اگر پشیمان است پس از كفّاره، عذاب آخرت ندارد. اگر شبانه از آشیانه به خطا شكار كرده چیزی بر او نیست، مگر قصد شكار داشته باشد. و اگر عمداً شكار كند، در شب باشد یا روز، كفّاره بر اوست. و آن كه مُحرم به حجّ است باید كفّاره را در مكّه قربانی كند.

16- سرچشمه دانش علی(علیه السلام)

«عَلَّمَ رَسُولُ اللهِ(صلی الله علیه و آله) عَلِیًّا (علیه السلام) أَلْفَ كَلِمَة، كُلُّ كَلِمَة یَفْتَحُ أَلْفَ كَلِمَة»؛ پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله)، هزار كلمه [از علوم را] به علی(علیه السلام) آموخت كه از هر كلمه ای هزار كلمه منشعب می شد.

17- اعمالی كه باعث پشیمانی نمی شود

«ثلاث من كن فیه لم یندم: ترك العجلة، و المشورة، و التوكل علی الله عند العزم؛ سه چیز است كه هر كس آن را مراعات كند، پشمیان نگردد: پرهیز از عجله، مشورت كردن، توكل بر خدا در هنگام تصمیم گیری .

18- مهدی منتظَر

«إِنَّ الْقائِمَ مِنّا هُوَ الْمَهْدِیُّ الَّذی یَجِبُ أَنْ یُنْتَظَرَ فی غَیْبَتِهِ وَ یُطاعَ فی ظُهُورِهِ، وَ هُوَ الثّالِثُ مِنْ وُلْدی»؛ همانا قائم از ماست او همان مهدی ای است كه واجب است در زمان غیبتش منتظرش باشند و در وقت ظهورش اطاعتش كنند و او سومین نفر از اولاد من است.

19- دیدار با دوستان

«مُلاقاتُ الاِْخْوانِ نَشْرَةٌ وَ تَلْقیحٌ لِلْعَقْلِ وَ إِنْ كانَ نَزْرًا قَلیلاً»؛ ملاقات و زیارت برادران سبب گسترش و باروری عقل است، اگرچه كم و اندك باشد.

20- هوای نفس

«مَنْ أَطاعَ هَواهُ أَعْطی عَدُوَّهُ مُناهُ»؛ كسی كه فرمان هوای نفس خویش را بَرَد، آرزوی دشمنش را برآوَرَد.

21- مركب شهوت

«راكِبُ الشَّهَواتِ لا تُسْتَقالُ لَهُ عَثْرَةٌ»؛ كسی كه بر مركب شهوات سوار است، از لغزش در امان نخواهد ماند.

22- متمسّكین به خدا

«كَیْفَ یُضیعُ مَنْ أَللهُ كافِلُهُ، وَ كَیْفَ یَنْجُوا مَنْ أَللهُ طالِبُهُ وَ مَنِ انْقَطَعَ إِلی غَیْرِ اللهِ وَ كَلَهُ اللهُ إِلَیْهِ»؛ چگونه ضایع می شود كسی كه خدا، عهده دار و سرپرست اوست؟ و چگونه فرار می كند كسی كه خدا جوینده اوست؟ كسی كه از خدا قطع رابطه كند و به دیگری توكّل نماید، خداوند او را به همان شخص واگذار نماید.

23- شناخت آغاز و انجام

«مَنْ لَمْ یَعْرِفِ الْمَوارِدَ أَعْیَتْهُ الْمَصادِرُ»؛ كسی كه محلّ ورود را نشناسد، از یافتن محلّ خروج درمانده گردد.

24- نتیجه تلاش استوار

«إِتَّئِدْ تُصِبْ أَوْ تَكِدّ»؛ سخت بكوش تا به مقصود دستیابی، وگرنه در رنج فرومانی.

25- سپاسِ نعمت

«نِعْمَةٌ لا تُشْكَرُ كَسَیِّئَة لا تُغْفَرُ»؛ نعمتی كه برای آن شكرگزاری نشود، مانند گناهی است كه آمرزیده نگردد.

26- سازش با مردم

«مَنْ هَجَرَ الْمُدارةَ قارَبَهُ الْمَكْرُوهَ»؛ كسی كه سازش و مدارا با مردم را رها كند، ناراحتی به او روی می آورد.

27- نتیجه كارِ بدونِ آگاهی

«مَنْ عَمِلَ عَلی غَیْرِ عِلْم ما یُفْسِدُ أَكْثَرُ مِمّا یُصْلِحُ»؛ كسی كه كاری را بدون علم و دانش انجام دهد، خرابكاری آن بیش از اِصلاحش خواهد بود.

28- قضای حتمی

«إِذا نَزَلَ الْقَضاءُ ضاقَ الْفَضاءُ»؛ چون قضای الهی فرود آید، عرصه بر آدمی تنگ آید.

29- افشاگری زمان

«أَلاَْیّامُ تَهْتِكُ لَكَ الاَْمْرَ عَنِ الاَْسْرارِ الْكامِنَةِ»؛ روزگار و گذشت زمان، پرده از روی كارهای نهفته برمی دارد.

30- دقّت و خودپایی

«أَلتَّحَفُّظُ عَلی قَدْرِ الْخَوْفِ»؛ خود را پاییدن به اندازه ترس است.

31- چنین مباش!

«لا تَكُنْ وَلِیًّا لِلّهِ فِی الْعَلانِیَةِ، عَدُوًّا لَهُ فِی السِّـرِّ»؛ در ظاهر دوست خدا و در باطن دشمن او مباش.

32- چهار عاملِ محرّك

«أَرْبَعُ خِصال تَعَیَّنَ الْمَرْءَ عَلَی الْعَمَلِ: أَلصِّحَّةُ وَ الْغِنی وَ الْعِلْمُ وَ التَّوْفیقُ»؛ چهار چیز است كه شخص را به كار وامی د ارد: سلامت، بی نیازی، دانش و توفیق.

33- رضایتی كه در حكم عمل است

«أَلْعالِمُ بِالظُّلْمِ وَ الْمُعینُ عَلَیْهِ وَ الرّاضی بِهِ، شُرَكاءُ»؛ كسی كه آگاه به ظلم است و كسی كه كمك كننده بر ظلم است و كسی كه راضی به ظلم است، هر سه شریكاند.

34- گناهان مرگ خیز

«مَوْتُ الاِْنْسانِ بِالذُّنُوبِ أَكْثَرُ مِنْ مَوْتِهِ بِالاَْجَلِ وَ حَیاتُهُ بِالْبِّرِ أَكْثَرُ مِنْ حَیاتِهِ بِالْعُمْرِ»؛ مرگ آدمی به سبب گناهان، بیشتر است از مرگش به واسطه اَجَل، و زندگی و ادامه حیاتش به سبب نیكوكاری، بیشتر است از حیاتش به واسطه عمر طبیعی.

35- عوامل جلب محبّت

«ثَلاثُ خِصال تُجْلَبُ بِهَا المَوَدَّةُ: أَلاِْنْصافُ وَ الْمُعاشَرَةُ وَالْمُواساةُ فِی الشِّدَّةِ وَ الاِْنْطِواءُ عَلی قَلْب سَلیم»؛ سه چیز است كه به وسیله آن دوستی حاصل گردد: انصاف، معاشرت و همیاری در وقت سختی، و سپری نمودن عمر با قلب پاك.

36- اعتماد به خدا، نردبان ترقّی

«أَلثِّقَةُ بِاللهِ ثَمَنٌ لِكُلِّ غال وَ سُلَّمٌ إِلی كُلِّ عال»؛ اعتماد به خداوند بهای هر چیز گرانبها و نردبان هر امر بلند مرتبه ای است.

37- سرعت تقرّب، با دل های پاك

«أَلْقَصْدُ إِلَی اللهِ تَعالی بِالْقُلُوبِ أَبْلَغُ مِنْ إِتْعابِ الْجَوارِحِ بِالاَْعْمالِ»؛ با دلها به سوی خداوند متعال آهنگ نمودن، رساتر از به زحمت انداختن اعضا با اعمال است.

38- پرهیز از آدمِ شَرور

«إِیّاكَ وَ مُصاحَبَةَ الشَّریرِ فَإِنَّهُ كَالسَّیْفِ الْمَسْلُولِ یَحْسُنُ مَنْظَرُهُ وَ یَقْبَحُ أَثَرُهُ»؛ از همـراهی و رفاقت بـا آدم شَرور و بـدجنس بپـرهیز، زیرا كه او ماننـد شمشیر بـرهنه است كـه ظاهـرش نیكـو و اثرش زشت است.

39- مانعِ خیر، دشمن آدمی است

«قَدْ عاداكَ مَنْ سَتَرَ عَنْكَ الرُّشْدَ إِتِّباعًا لِما تَهْواهُ»؛ كسی كه به خاطر هوای نفسش هدایت و ترقّی را از تو پوشیده داشته، حقّا كه با تو دشمنی ورزیده است.

40- اسباب رضوان خدا و رضایت آدمی

«ثَلاثٌ یَبْلُغَنَّ بِالْعَبْدِ رِضْوانَ اللهِ تَعالی: كَثْرَةُ الاِْسْتِغْفارِ، وَ لینُ الْجانِبِ، وَ كَثْرَةُ الصَّدَقَةِ وَ ثَلاثٌ مَنْ كُنَّ فیهِ لَمْ یَنْدَمْ: تَرْكُ الْعَجَلَةِ وَ الْمَشْوَرَةِ وَ التَّوَكُلِّ عَلَی اللهِ عِنْدَ الْعَزْمِ»؛ سه چیز است كه بهشت خداوند متعال را به بنده می رساند: 1ـ زیادی استغفار، 2ـ نرم خو بودن، 3ـ و زیادی صدقه. و سه چیز است كه هر كس آن را مراعات كند، پشیمان نشود: 1ـ پرهیز از عجله، 2ـ مشورت كردن، 3ـ و به هنگام تصمیم، توكّل بر خدا نمودن.

منبع= سایت موسسه تحقیقاتی حضرت ولی عصر(عج)





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 18 مرداد 1396 03:40 ب.ظ
Woah! I'm really enjoying the template/theme of this site. It's simple, yet effective.
A lot of times it's very hard to get that "perfect balance" between usability and visual appeal.
I must say you have done a awesome job with this. Additionally, the blog loads super fast for me on Opera.

Superb Blog!
یکشنبه 15 مرداد 1396 09:12 ق.ظ
Marvelous, what a weblog it is! This web site provides valuable information to us, keep it
up.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


درباره وبلاگ

سلام بر دوستان وخوانندگان عزیز این وبلاگ

لطفا لطفا لطفا برای حل مشکلات وگرفتاریها وشفای همه مریضها بخصوص خوانندگان این وبلاگ وخانوادهاشون ومن حقیر وخانواده ام وازهمه مهمتر برای سلامتی وفرج مولامون صاحب الزمان مهدی حجت ابن الحسن العسکری(عج) یک استغفار از طرف همه مون و یک صلوات بفرستید(باورکنید دعای باهم وبرای هم ودست جمعی زودتر به اجابت میرسه ان شاءالله.باتشکر ************************* بِسمِ اللّه‏ِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ ***اَسْتَغْفِرُاللهَ رَبِّی‌وَ اَتُوبُ‌ اِلَیْه ***اَللَّهٌُمَّ صَلِّ عَلَی‌مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد ***اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج*** اَللَّهٌُمَّ صَلِّ عَلَی‌مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد

مدیر وبلاگ : سیدمجید جوادی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

دانشنامه عاشورا